ปี 2558 — วันที่ร่างกายส่งสัญญาณ
มันเริ่มจากสิ่งเล็กๆ ที่คนอื่นอาจมองข้าม — ตกขาวที่เปลี่ยนสี ผ่านไป 3 เดือน 6 เดือน 8 เดือน จนมีเลือดปน
ฉันไปหาหมอมาแล้ว 2-3 ที่ — ทุกที่บอกว่าไม่มีอะไร แต่ฉันรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
"ไม่มีใครรู้ร่างกายตัวเองดีเท่าตัวเราเองค่ะ — ถ้าฉันยอมแพ้ตั้งแต่หมอคนที่ 2 ไม่รู้ว่าวันนี้จะยังอยู่ไหม"
วันที่ได้ยินคำว่า "มะเร็ง"
คุณหมอที่เพื่อนแนะนำบอกว่า — "ดูแค่ตาเปล่าก็เห็น"
มะเร็งเยื่อบุโพรงมดลูก ขั้น 2B — เริ่มลามแล้ว
ธันวาคมปีนั้น ฉันเข้าผ่าตัดครั้งแรก มกราคม CT scan เจอเงา ผ่าตัดอีกครั้ง หน้าท้องเป็นรูปตัว T
2
ครั้งที่ผ่าตัด
30
ครั้งที่ฉายแสง
4
ครั้งที่คีโม
2
ครั้งที่ฝังแร่
คืนที่คลานขึ้นบันได
ฉันปิดบังแม่มาตลอด — ไม่อยากให้แม่กังวล วันที่แม่ทักที่หน้าโรงพยาบาล ฉันยิ้มบอกว่า "สบายดีค่ะ"
แล้วกลับเข้าบ้าน คลานขึ้นบันได และร้องไห้คนเดียว ฉันไม่มีแรงเหลือเลยจริงๆ
"แต่ในหัวใจมีเสียงหนึ่งที่ดังตลอด — ฉันหาย 100% ฉันต้องดูแลแม่ ฉันห้ามตาย"
5 สิ่งที่มะเร็งสอนฉัน
1
ฟังร่างกายตัวเอง
ไม่มีใครรู้ดีกว่าเราเอง อย่ายอมแพ้ถ้ายังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
2
ความเชื่อมั่นสำคัญกว่ายา
ฉันเชื่อว่าหาย 100% ตั้งแต่วันแรก และมันกลายเป็นจริง
3
ความรักคือแรงที่แกร่งที่สุด
ทุกครั้งที่ท้อ ฉันนึกถึงแม่ แล้วลุกขึ้นได้เสมอ
4
สุขภาพคือทรัพย์สินที่แท้จริง
ก่อนป่วย ฉันวิ่งตามเงิน หลังหาย ฉันดูแลร่างกายก่อนทุกอย่าง
5
อย่ารอให้ป่วยถึงจะเตรียมตัว
ประกันที่ฉันซื้อไว้ก่อนป่วย คือสิ่งที่ช่วยให้ฉันสู้ได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน
วันนี้ — 11 ปีผ่านมาแล้วค่ะ
ฉันยังอยู่ที่นี่ ทำงาน ดูแลแม่ และช่วยคนอื่นวางแผนชีวิต
ถ้าคุณกำลังเผชิญกับบางอย่างที่หนักมาก — คุณแกร่งกว่าที่คิดค่ะ 💛